कवींची व्यथा

कवींना हे आता नेहेमीचं आहे
कवीचं जगणं अवघड आहे

अहो मी तर हल्ली तोंड लपवुन फ़िरतो
लग्नाला गेलो की न जेवता सटकतो

कधी तरी सापडतो
नवरया मुलीच्या हातात

करतो ताजा उखाणा
सांगतो तिच्या कानात

फ़ार हाल होतात हो हल्ली
शोधतात मला गल्लोगल्ली

परवा एक जण अवचित उपटला
म्हणाला दादा तुला किती शोधला

देवासारखा भेटलास माझ एक काम कर
तिला द्यायचीय पटकन एक कविता कर

सुखाचं पाणी थोडं पुरेल
पण दुःखाच मीठ घाल
वाचुन तिला रडु फ़ुटेल
तेवढच प्रेमाचं तिखट घाल

बायकोनेही विचारल एकदा
कविता होतात कशा
एवढे शब्द एवढ्या कहाण्या
फ़ाटक्या खिशात मावतात कशा

मनातल्या मनात डोकं आपटलं
हात जोडुन बायकोला म्हटल

अपचन झाल की
लोकाना उलट्या होतात
काही वेगळ बघितल की
मला कविता होतात

एकदा दुपारी अवचित घरी टपकलो
बायकोच्या आवाजाने दारात थबकलो

मैत्रिणिला ती सांगत होती
माझीच कथा ऐकवत होती

आता पोट बरं आहे उलट्या वगैरे होत नाहीत
कधी तरी होतो त्रास पण रोज कविता होत नाहीत