आपण सगळे कळपातली
मेंढरं झालो आहोत
युगानुयुगे चाबकाच्या इशा-यावर
चालत आलो आहोत
चाबुक तोच असतो
पण बदल होतो हातांचा
चाबुक खरं झेंडा असतो
बेगडी, पोकळ ध्येयवादाचा
चाबकाच्या एका इशा-यावर
कधी हिंस्त्र पशु होतो
कधी एकमेकांना डसणारे
काळे विषारी साप होतो
झडतात आपली बोटं
अजिंठा, खजुराहो घडविणारी
मग फ़ुटते हातालाच एक मशाल
निरपराध घरं जाळणारी
सगळ्या कळपांच्या सगळ्या मालकांना
हेच तर हवं असतं
मानवतेच्या प्रेतांचा जाळ करुन
त्यांना शेकत बसायचं असतं
सगळ्या कळपांचे सगळे मालक
कधीकधी एकत्र जमतात
वेळ घालवायला मालक
मस्त रमीचा डाव मांडतात
सत्तेचा आणि संपत्तीचा
ट्रायो बनवताना
छोटया मालकांचे
लाचार जोकर होतात
नको असलेले,तत्त्वांचे पत्ते
मालक खुशाल फ़ेकुन देतात
नवी गणितं नवे सिक्वेन्स
पुन्हा नव्याने जुळवत राहतात
आपण असतो कोंडलेले,
कळपाभोवतीच्या कुंपणात
झुंजतो आपण दुस-या कळपाशी
किंवा लढतो आपापसात
बंड वगैरे कर्मदरिद्री विचार
दाबून टाकतो मुर्खपणा मानून
रोज थोडं थोडं मरत राहतो
आतल्या आत सडून
जाणवतंय तुम्हाला ह्यातलं काही ?
पटतंय माझं म्हणणं की पटायचंय ?
आता "वा" किंवा "छान" म्हणुन
पटकन आपल्या कळपात परतायचंय ?...... आता "वा" किंवा "छान" म्हणुन पटकन आपल्या कळपात परतायचंय ?
