साप

काल मी एका माणसाला साप म्हटले,
सभ्यतेला लागलेला शाप म्हटले

लागलीच मोठी गडबड उडाली
सापांची अस्मिता पेटुन उठली

सापांच्या युनियनची बैठक झडली
शेपट्या उडवत त्यानी आंदोलनची हाक दीली

सापांचा मोर्चा माझ्या घरावर आला
वाजत गाजत त्यांनी माझा पुतळा जाळला

सर्वात पुढे बेडकांचा ढोल वाजत होता
असाच कधी मी त्यांचाही अपामान केला होता

सगळ्या प्रकाराने घाबरुन गेलो
उंदरासारखा घरात लपुन बसलो

मार्ग शोधायला डोकं खाजवलं
सापांच्या शिष्टमंडळाला चर्चेला बोलवलं

परत असं न करण्याचं लिहुन दिलं
लाच म्हणुन प्रत्येकाला दुधही पाजलं

आता मी ठरवले आहे माणसाला साप म्हणायचे नाही
बिचा-या मुक्या प्राण्याला परत असे हिणवायचे नाही

जमिनीवर वळवळले तरी त्यांनाही मन असते
डिवचल्यावरच चावायचे त्यानाच तर भान असते

महात्मा आणि कुत्रे

इमानी कुत्र्यानी त्यांच्या,
राजघाटाची झडती घेतली
मोठ्याने भुंकुन कुत्र्यानी
महात्मा नि:शस्त्र असल्याची खात्री दीली

आमचा महात्मा बिचारा आतल्या आत रडला
त्यांनी घातलेला पुष्पहार त्याच्या गळ्यात रुतला

ब्रिटिशांच्या राज्यात कुठे कुठे
"इन्डिअन्स" आणि "डॉग्सना" बंदी होती

परवा अध्यक्षांच्या दौरयात
माणसांपेक्षा कुत्र्यांची गर्दि होती

त्यांची वृत्ती तिच आहे, भाषा तेवढी बदललीये
आता त्यांच्या काळ्या यादीत कुत्र्याचे नाव नाहीये

अरे राजघाटावर जायची कुत्र्याची काय
त्यांची तरी लायकी होती का ?
आपल्या बापाचा अपमान होताना
आपली अस्मिता झोपली होती का ?

साला आपले नेत्रुत्व षंढच,
कसले करार करताहेत
देव जाणे कराराच्या गुप्त अटीत
देश केवढ्याला विकताहेत

विश्वास ठेवा त्याना शस्त्राची नाही
महात्म्याच्या विचारांची भीती होती
महात्म्याचा अपमान करतानाही
त्यांनी त्यांची संस्कृती जपली होती

कशास भजता काळ्या हरीला

काय मिळाले त्या मीरेला
कशास भजता काळ्या हरीला

तुम्ही वेडे मीरा भोळी
तुम्हा फ़सविते मंजुळ मुरलि

कुणा समजली करणि त्याची
कुणा गवसली प्रीती त्याची

कशास असली स्वप्ने बघता
कशास हरिला माझा म्हणता

धराल कैसे हात तयाचे
पुजाल कैसे चरण तयाचे

नसे मानवी नसे देव तो
व्यापुन उरला अवघे विश्व तो

तो तर कर्ता ह्या विश्वाचा
जन्मदाता तो शतजन्मांचा

ही प्रीती कैसी तुमची म्हणता
उरात तुमच्या त्याची सत्ता

तो तर असतो सर्व करविता
तुम्हा मुखातुन भाव वदविता

तुमची प्रीतही त्याची करणी
तुम्हा लोचनी त्याचे पाणी

देहही तुमचा त्याचे देणे
देहात ओतीला आत्मा त्याने

असा कोरीला, असा घडविला
निव्वळ त्याचा भाव भरिला

नव्हता तुम्ही कधी स्वतःचे
तुम्ही खेळणे काळ्या हरिचे

स्वतःला आता मी बुद्धीवादी समजतो

हल्ली काही न करता मी नुसत्या बाता मारतो
कारण स्वतःला आता, मी बुद्धीवादी समजतो

प्रत्येक विषयावर न चुकता माझं ठाम मत मांडतो
वेदांपेक्षा वादात मी जास्त रमतो
कारण स्वतःला आता, मी बुद्धीवादी समजतो

शेजारच्या घरात शिवाजी जन्मायची मी वाट पाहतो
माझ्या दारातला कचरा हळुच मी शेजारी सरकवतो
कारण स्वतःला आता, मी बुद्धीवादी समजतो

चोराला बदडणा-या गर्दीत मीही हात धुवुन घेतो
चोराचे दोन चार साथिदार येताच मी हळुच सटकतो
कारण स्वतःला आता, मी बुद्धीवादी समजतो

मराठी वाचवा मराठी वाचवा गळा फ़ाडुन ओरडतो
स्वतःच्या मुलासाठी मात्र कॉन्वेंट शाळा शोधतो
कारण स्वतःला आता, मी बुद्धीवादी समजतो