ती पिचत चाललीय

नर आणि मादीच्या

वेगवेगळ्या अस्तित्वापासुन

चाचपडणारा मी

चाचपडणारी ती

तिचं जग निळं आभाळ

माझं जग जमिनीवरचं

ती लोभस, चंचल

मी निश्चल निर्विकार

तिच्या भावना तिचा व्यवहार

माझ्या भावना नुसता व्यवहार

तिच्या नशिबी निर्मीतीच्या वेदना

मी हेतुपुरस्सर मुका साक्षीदार

ती मला भावनेत बांधु पहाणारी

विश्वासाच्या रेशमी मिठीत धरु पहाणारी

मी कसलेला नट, अडकल्याचं दाखवणारा

तिच्या मुर्खपणावर स्वतःशीच हसणारा

स्वतःच्याच भावनांच्या ओझ्याखाली

ती पिचत चाललीय

तिच्यातलं स्त्रीपण शोषुन

मी मात्र फ़ुगत चाललोय

माझे मीपण भिरभिरते

पुरातुनही आसवांच्या
धूसर मन हे हुळहुळते
ओठ मुके अन मुकी भावना
गीत मुक्याने दरवळते
स्वप्न फ़ुलांचे, स्वप्न गुलाबी
मम देहावर सळसळते
थरथर नवथर श्वास कोवळा
रात्र नव्याने मज कळते
हरवुन आता दिशादिशांतुन
माझे मीपण भिरभिरते
उसळुन लाटा रक्तातुनही
खोल तळाशी झुळझुळते

त्यांना मझ भूभू हवा हवा होता

परवा कसं कोण जाणे माझ्याही घरी पोस्टाने एक बंडल आलं
बंडल नाही मारत खरं सांगतोय त्यावर माझ्या भुभुचं नाव लिहीलेलं

सरकार चालवायला सर्वपक्षीय आघाडीलामाझा भुभु हवा होता
खाल्ल्या पैशांना जागणाराकिमान एक नेता हवा होता

डावे करताच तात्विक वळवळ कडाडुन चावणारा देशभक्त हवा होता
त्यांच्या भोंदुगीरीवर जाहीर मुतणारा ताठ कण्याचा मर्द हवा होता

उजवे ओकताच धार्मिक गरळ निस्तारायला त्यांना राम हवा होता
समाजवादी घालताच समाजात गोंधळ सुदर्शन उगारणारा शाम हवा होता

पत्रकार म्हणविणारी गिधाडे फ़ाडणारा निधडया छातीचा शेर हवा होता
न्यायासनाखाली दडलेले नाग ठेचणारा मर्दाच्या जातीचा जवान हवा होता

मी म्हटलं मी माझा भुभु देणार नाही
कुत्रा असला म्हणुन काय झालं त्याला "नेता" करणार नाही

गरिब बिच्चा-या भुभुचा असला अपमान करणार नाही
निदान त्याची तरी शेपुट मी तुमच्यासमोर हलु देणार नाही

कवींची व्यथा

कवींना हे आता नेहेमीचं आहे
कवीचं जगणं अवघड आहे

अहो मी तर हल्ली तोंड लपवुन फ़िरतो
लग्नाला गेलो की न जेवता सटकतो

कधी तरी सापडतो
नवरया मुलीच्या हातात

करतो ताजा उखाणा
सांगतो तिच्या कानात

फ़ार हाल होतात हो हल्ली
शोधतात मला गल्लोगल्ली

परवा एक जण अवचित उपटला
म्हणाला दादा तुला किती शोधला

देवासारखा भेटलास माझ एक काम कर
तिला द्यायचीय पटकन एक कविता कर

सुखाचं पाणी थोडं पुरेल
पण दुःखाच मीठ घाल
वाचुन तिला रडु फ़ुटेल
तेवढच प्रेमाचं तिखट घाल

बायकोनेही विचारल एकदा
कविता होतात कशा
एवढे शब्द एवढ्या कहाण्या
फ़ाटक्या खिशात मावतात कशा

मनातल्या मनात डोकं आपटलं
हात जोडुन बायकोला म्हटल

अपचन झाल की
लोकाना उलट्या होतात
काही वेगळ बघितल की
मला कविता होतात

एकदा दुपारी अवचित घरी टपकलो
बायकोच्या आवाजाने दारात थबकलो

मैत्रिणिला ती सांगत होती
माझीच कथा ऐकवत होती

आता पोट बरं आहे उलट्या वगैरे होत नाहीत
कधी तरी होतो त्रास पण रोज कविता होत नाहीत