मंगळवार, ११ सप्टेंबर, २०१२

(फुकटचा ) सल्ला,



आमच्या कल्याणमध्ये तसं बघितलं तर पाउस अजुन नीटसा चालूही झालेला नाही पण आत्तापासूनच रस्त्यावरच्या डांबर आणि खडीने एकमेकांपासून फारकत घ्यायला सुरुवात केलीये. रस्त्यावर छोटी छोटी डबकी तयार व्हायला लागलीत.
.
“तुला रस्त्यावर आणेन” किंवा “तुझे रस्ते लावेन” ह्या दोन वाक्यांचा / धमक्यांचा अर्थ मला नीट कळायचा नाही, हल्ली हल्लीच कळला म्हणून अशा धमक्या देणाऱ्यांना (फुकटचा ) सल्ला देण्याचा

मोह अनावर झाला. कल्याणातले रस्ते बघितल्यावर शाळकरी मुलांनाही लगेच अर्थ कळू शकेल.
.
तुला रस्त्यावर आणेन म्हणजे जगातल्या सगळ्यात फालतू ठिकाणी तुला आणेन. खरं तर ह्यापुढे “रस्त्यावर आणेन” अशी साधीसुधी धमकी देणाऱ्यांनी “कल्याणातल्या रस्त्यावर आणेन “ अशी धमकी दिली तर समोरच्या वर त्याचा नक्की जास्त प्रभाव पडेल.
.
“तुझे रस्ते लावेन” म्हणजे तुझी जास्तीत जास्त वाट लावेन. असं म्हणायची पध्दतही बहुदा कल्याण मधल्या रस्त्यांची जी अवस्था असते त्यावरूनच रूढ झाली असणार. धमकी देणाऱ्याने नुसतं रस्ते लावेन म्हणण्यापेक्षा “कल्याणच्या रस्त्यांसारखे रस्ते लावेन” असं म्हणणं समोरच्यावर जास्त दहशत निर्माण करू शकेल.

आपला

(रस्त्यावरचा) कल्याणकर

बुधवार, १४ सप्टेंबर, २०११

उत्तरे सांगुन गेलो


मी मुक्याने मुक प्रश्न हाती तुझ्या ठेवुन गेलो
मी तुझ्या मौनात माझी उत्तरे सांगुन गेलो

श्वास माझे कोरडे अन कोरडे डोळे तरीही
मी स्वतःला नयनी तुझ्या का पुन्हा बुडवुन गेलो?

वाटले ती रात्र सरली, उगवेल आता पुन्हा नवे
मी धुक्यावर स्वप्न माझे तेव्हा पुन्हा खरडुन गेलो

विसरलो मी आठवांना, बुजवल्या मी साऱ्या खुणा
मी पुन्हा तो उकिरडा का उगा चिवडुन गेलो ?

मंगळवार, १२ ऑक्टोबर, २०१०

एकदा आम्ही ठरवलं.....


एकदा आम्ही ठरवलं
तिनं मी आणि मी ती व्हायचं
तिने माझ्यासारखं आणि
मी तिच्यासारखं वागायचं

मी रुसायचं गाल फ़ुगवुन
आणि तिने समजवायचं
ती गुदगुल्या करणार
मी खुदकन हसायचं

हसता हसता पाणि येइल डोळ्यात
तिने ओठांनी टिपायचं
मी मात्र तेव्हा लाजुन
तिलाच घट्ट बिलगायचं

मी हात फ़िरवायचा
तिच्या लांबसडक केसांतुन
गाणं सुद्धा गुणगुणायचं
तिने शांत पडुन रहायचं

कुशीत शिरेल तीच अचानक
मग तिनेच वादळ व्हायचं
मी मात्र तेव्हा
तिला अर्पण व्हायचं

बेभान होवुन मीही
देहात तिचं वादळ भिनवायचं
वादळ शमल्यावर दमलेल्या तिला
मी अलगद थोपटुन झोपवायचं

एकदा आम्ही ठरवलं
तिनं मी आणि मी ती व्हायचं
तिने माझ्यासारखं आणि
मी तिच्यासारखं वागायचं


मंगळवार, ७ एप्रिल, २००९

पाखरु

एकदा अचानक एक पाखरू
माझ्या पुढ्यात पडलं
जखमी होतं बिचारं
जीवाच्या आकांताने तडफ़डलं

मी पटकन उचलुन घेतलं
थोडं गोंजारलं, थोडं पाणी पाजलं
क्षणापुर्वी घाबरुन थरथरणारं पाखरु
माझ्या हातात थोडं विसावलं

मी त्या जखमी पाखराला
माझ्याजवळ ठेवायचं ठरवलं
निदान त्याच्या जखमा भरेपर्यंत
सांभाळायचं ठरवलं

थोडयाच दिवसात पाखरु
माझ्या घरात रुळलं
काडी काडी जमवुन त्यानं
घरटं बांधायला घेतलं

मलाही नाद लागला
त्याचं घरटं बांधायचा
त्याच्या भोवती काडया टाकुन
त्याला मदत करायचा

आम्ही दोघांनी मिळुन
घरटं छान सजवलं
माझ्या घरातलं त्याचं घरटं
मलाही खुप आवडलं

पण एके दिवशी न सांगता
पाखरु उडुन गेलं
त्याचं घरटं, माझं घर
सगळं सोडुन गेलं

मला दुःख नाहीये कशाचंच
हे एके दिवशी होणारच होतं
त्याच्या पंखातलं बळ
कधी ना कधीत्याला
त्याचं आकाश देणारंच होतं

त्याचं घरटं मी अजुन जपुन ठेवलं
यत्याला पुन्हा गरज पडेल म्हणुन नाही
कधी तरी माझ्या जखमा विसरुन उडुन जायला
हे घरटं मला शिकवेल म्हणून