शुक्रवार, १० ऑगस्ट, २००७

साप

काल मी एका माणसाला साप म्हटले,
सभ्यतेला लागलेला शाप म्हटले

लागलीच मोठी गडबड उडाली
सापांची अस्मिता पेटुन उठली

सापांच्या युनियनची बैठक झडली
शेपट्या उडवत त्यानी आंदोलनची हाक दीली

सापांचा मोर्चा माझ्या घरावर आला
वाजत गाजत त्यांनी माझा पुतळा जाळला

सर्वात पुढे बेडकांचा ढोल वाजत होता
असाच कधी मी त्यांचाही अपामान केला होता

सगळ्या प्रकाराने घाबरुन गेलो
उंदरासारखा घरात लपुन बसलो

मार्ग शोधायला डोकं खाजवलं
सापांच्या शिष्टमंडळाला चर्चेला बोलवलं

परत असं न करण्याचं लिहुन दिलं
लाच म्हणुन प्रत्येकाला दुधही पाजलं

आता मी ठरवले आहे माणसाला साप म्हणायचे नाही
बिचा-या मुक्या प्राण्याला परत असे हिणवायचे नाही

जमिनीवर वळवळले तरी त्यांनाही मन असते
डिवचल्यावरच चावायचे त्यानाच तर भान असते

४ टिप्पण्या:

prabhavati म्हणाले...

आता मी ठरवले आहे माणसाला साप म्हणायचे नाही
बिचा-या मुक्या प्राण्याला परत असे हिणवायचे नाही

अगदी खरं आहे. सुंदर कविता !

अनुराधा म्हापणकर म्हणाले...

फार फार फार बेटर ..!

सुंदर कविता !
सुंदर कविता !
सुंदर कविता !

sudeepmirza म्हणाले...

वा!

Harshada Vinaya म्हणाले...

fatte aahe..